ROZDZIAŁ 1

-Weronika ! Wstawaj bo spóźnimy się na samolot ! - usłyszałam krzyk mamy dobiegający z dołu
Ehh pomyślałam, nie chcę wracać do Polski, nie odnajdę się tam, znowu będę musiała przejść przez to samo.... nowi znajomi, nowe spojrzenia, nowe docinki, boję się że znowu będzie źle i znowu wrócę do okaleczania się i zatruwania sobie życia. Rozmyślałam tak o złych rzeczach a nie pomyślałam o tych dobrych !
- Dawid !!! - wykrzyknęłam tak że chyba cała Anglia mnie usłyszała. Jak tylko pomyślałam, że w końcu zobaczę Dawida, tak tego Dawida, tego który uratował mi życie, z którym bawiłam się w piaskownicy, przez którego byłam prawie łysa bo przykleił mi gumę do włosów. Tego Dawida, który o mnie zapomniał..... Pomyślałam i momentalnie posmutniałam, nie chciałam się zadręczać tym, że już nie będzie jak za czasów dzieciństwa, to juz nie to samo..... Wypęzłam z łóżka, włożyłam na siebie jakiś dres i krótki top, spięłam włosy w byle jakiego koka i zeszłam na dół.
- No w końcu ! Ja nie wiem, czy ty chcesz wracać na nogach do Polski ? - zapytała zdenerwowana mama
- Nie... Tak... Nie, ja w ogóle nie chcę tam wracać...- odpowiedziałam i rzuciłam się na kanapę
- Weronika, ile razy mam Ci tłumaczyć, że
- Że teraz jest inaczej ? Że czasy się zmieniły ? Że to nie to samo ? Że tam będzie nam lepiej? -powiedziałam przerywając jej. - Już to słyszałam - dodałam i zaczęłam przełączać bezinteresownie kanały w telewizorze. Mama nie odpowiedziała tylko lekko wzdychnęła, położyła kanapki na talerz i podstawiła mi je pod nos
- Nie jestem głodna - powiedziałam nie patrząc na talerz
- Nie kłam, znam Cię. Ty zawsze jesteś głodna - odpowiedziała chcąc być śmieszna
- O której mamy samolot ? - zapytałam zmieniając temat
- O 10 - odpowiedziała krótko mama odstawiając talerz na stół
- Idę po walizki ! - krzyknęłam będąc już na schodach, nie chciało mi się w ogóle po nich wchodzić, myślałam, że zaraz się wywalę i będę się czołgała. Całą noc nie spałam myśląc o tym jak to będzie... Jak to będzie wrócić do Polski po 10 latach, co ja tam będę robiła ? Z kim będę rozmawiała ? Usłyszałam jak z pokoju dzwoni mój telefon

''kawa z mlekiem budzi mnie, tak codziennie staram się dla ciebie... to dla ciebie... disco funky albo jazz będę słuchał jeśli chcesz dla ciebie...'' 

zaczęłam sobie nucić tekst tej piosenki aż w końcu odebrałam, dzwoniła Olivia, moja jedyna prawdziwa przyjaciółka w Londynie, ona jako jedyna zaakceptowała to, że jestem z Polski, w dodatku także była fanką Dawida. Dogadywałam się z nią jak nigdy z nikim innym (nie licząc Dawida, on jedyny mnie rozumiał)
-Heeeej ! - wykrzyknęłam ukrywając lekkiego doła i zmęczenie, nie lubiłam mówić Olivce że jest mi smutno, wtedy tak bardzo się martwiła...
-No hej ! Wyjdź w końcu ! Stoję pod drzwiami z pół godziny, nie chcesz się ze mną pożegnać ?
- Ojej sorki ! A co do pożegnania... To nie nie chcę - od razu posmutniałam
- Oj misia, wiesz że ja też bardzo to przeżywam, trudno tak musiało być, ale obiecuję że spotkamy się nie raz ! Złaź już bo trochę tu nudno - powiedziała ze śmiechem i rozłączyła się
Wzięłam szybko walizki i zbiegłam na dół, o mało co nie spadłam ze schodów, jednak trudno biega się z walizkami po pokręconych schodach

-Zaczekam w samochodzie ! - krzyknęłam do mamy która też zabierała już walizki
- Heeeej !!!!!!!!!!!!!! -rzuciłam się na Olivię i momentalnie się rozpłakałam, ona zresztą też. - Nie chcę stąd wylatywać, już się przyzwyczaiłam, było mi dobrze, nie wiem jak poradzę sobie bez Ciebie - zaczęłam płakać jak opętana
- Ja też... ale jakoś damy radę, musimy, codziennie będziemy ze sobą pisać, będziemy do siebie dzwonić, jakoś to będzie - Olivia również cała zapłakana próbowała ogarnąć sytuację
-Mam coś dla Ciebie ! - Dodała od razu nabierając uśmiechu na twarzy
- Co to takiego ? - Zapytałam zaskoczona
Olivia wyjęła z kieszeni małe pudełeczko z kokardką - otwórz - powiedziała uśmiechając się....



Podoba się ? Wiem, że początki są nudne, ale mam nadzieję że dalej jakoś to będzie i nie zanudzę was na śmierć :) Następny rozdział powinien pojawić się jutro ;)